เมื่อ 5 ปีก่อน ...
เริ่มจากการที่เคยสัญญากับตัวเองไว้เมื่อนานมาแล้วว่า ถ้ากล้องดิจิตอลตัวเล็กๆ ราคาพอรับไหวสักตัว ให้ภาพขนาด 4 ล้านพิกเซลได้ ก็จะซื้อเก็บไว้ใช้ถ่ายเวลาไปเที่ยวไหนต่อไหน พอดีว่าไปเจออยู่หลายรุ่น แต่ราคาที่รับได้มีอยู่ไม่กี่รุ่น ก็เลยสอยมาเล่นๆ ไว้

จากนั้นก็เริ่มรู้สึกว่า การถ่ายรูปทำให้เราฝึกสมาธิ ปรับวิธีการมองโลก โดยเฉพาะมุมมองที่สวยงาม การถ่ายรูปทำให้ได้ฝึก ได้หัดมองหาความงดงามเหล่านี้ รวมทั้งได้บอกเล่าความเป็นตัวของตัวเองออกมา คล้ายกับการเขียนหนังสือที่ชื่นชอบอยู่ก่อนแล้ว นักเขียนทุกคนจะมีลักษณะการใช้ภาษา เรื่องราว และลีลาการเขียนเรื่องแตกต่างกันไป ตามแต่ลักษณะนิสัย พฤติกรรม และประสบการณ์ที่สั่งสมมา

การถ่ายรูปก็เป็นแบบนั้น

การถ่ายรูปนอกจากจะสร้างสมาธิ เปิดมุมมองใหม่ในด้านสวยงามให้กับชีวิตแล้ว ยังเป็นการบอกเล่าเรื่องราวของเราที่มีต่อสิ่งรอบข้าง ทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงตรงหน้า และเรื่องราวภายในใจที่เราต้องการถ่ายทอด

ความสุขของการถ่ายรูปอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่มาจากรูปที่สวยที่สุด ไม่ใช่รูปที่มีองค์ประกอบสมบูรณ์พร้อมที่สุด ไม่ใช่รูปที่สีสันงดงามที่สุด หากแต่อยู่ที่เรื่องราวที่เรามีต่อสิ่งตรงหน้า ที่เราบอกเล่าผ่านรูปถ่ายอย่างมีความสุข

ของผมไม่รู้ว่ามันเริ่มมาเมื่อไหร่แน่นะ
แต่เริ่มสังเกตุได้ตอนที่ไปเที่ยวกับโรงเรียนตอนมัธยม(นานมากแล้วตอนนี้แก่แล้ว) เริ่มชอบมองผ่านช่องผ่านรู ไม่ว่าจะเป็นกล้องส่องทางไกล กล้องถ่ายภาพ แต่เชื่อมั้ยครับ ว่าที่บานผมแทบไม่มีกล้องถ่ายภาพเลย มีกล้องฟิล์มคอมแพค ธรรมดาที่เสียไปนานแล้ว จะถ่ายทีก็ยืมเพื่อนบ้านที่

แล้วที่จะไปเที่ยวไหนเราชอบอาสาสมัครเป็นคนถ่ายมากกว่าถูกถ่ายเหมือนคนอื่นๆ ยิ่งถ้าเห็นบ้านเพื่อนคนไหนมีกล้อง SLR นะจะรู้สึกว่ามันแปลกมากไม่เคยเห็น เห็นแล้วมือไม้สั่นอยากจับมากด เดินวนไปๆมาๆดูมันอยู่หลายรอบ แล้วคิดว่า อยากได้ใช้กล้องแบบนี้มั่งจัง

นั่นเป็นจุดแรกที่เริ่มสังเกตุตัวเอง

อีกจุดนึงที่สังเกตุคือ ผมไม่ชอบอ่านหนังสือที่ไม่มีรูปภาพ ตาจะลาทันทีถ้าต้องอ่าน แต่ถ้าเล่มไหนมีรูปสวยๆ จะเปิดดูได้เรื่อยๆ ไม่ค่อยจะเบื่อ
แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองชอบดูรุปภาพ

อีกจุดเช่นกัน อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนตอนเด็กๆเห็นพื่อนๆวาดการ์ตูนเล่นกัน อยากวาดมั่ง พยายามอยู่นาน จริงๆแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ
เลยอาจจะเป็นไปได้ว่าเราเลยต้องมาถ่ายรูปแทนการวาดรูป

กว่าจะมารู้ตัวเต็มๆก็เกือบสาย เล่นมาตอบคำถมตัวเองเอาได้ตอน เมื่อ 4ปีที่แล้ว แต่ก็ยังไม่มีปัญญาซื้อกล้องอยู่ดี อาศัยยืมเพื่อนลักจำเพื่อนๆ

จนวันนึงพี่สาวต้องเรียนถ่ายภาพ1ตัว เลยต้องซื้อกล้องฟิล์ม เป็นเรื่องแปลกกันทั้งบ้านไม่เคยมีมาก่อนการซื้อกล้องตัวใหญ่ๆ (โดยเฉพาะผมตื่นเต้นมากกว่าคนอื่น) นั่นเลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง


ยาวไปแล้ว

สรุปๆเลยคือ น่าจะมาจากความบังเอิญที่ใครให้เราต้องมาชอบ(ฝรั่งคงบอกว่าพระเจ้าให้มา)

สอง น่าจะมาจากการอยากวาดรุปได้สวยๆมั่ง แล้วไม่สำเร็จเลยมาจบลงที่การถ่ายภาพ

แต่ก็นั่นแหละ เราคงชอบทางด้านศิลปะ แต่ไม่ค่อยมีพรสวรรค์เท่าที่ควรต้องแสวงเองซะมากกว่า

ตอนนี้เวลาถ่ายรูปมีความสุขดีครับ ถึงเหนื่อยแต่ก็เหนื่อยปน อมยิ้มแหละครับ

อีกนิดเกือบจะจบแล้ว
บางทีการที่เราไม่กล้าคิดนอกกรอบทำให้เราไม่รู้ว่าไม่กล้าคิดตามใจตัวเอง เหมืนอผมตอนแรก ไม่กล้าคิดเพราะไม่รู้จักกล้องไม่รู้จัก ว่าถ้าจะเอาดีทางนี้จะทำอะไรกิน ไม่กล้าบอกที่บ้าน เพราะที่บ้านไม่เคยมีใครทำงานด้านนี้หรือไม่มีใครอยากเป็นศิลปินและไม่มีอารมณ์ศิลปินมากเท่าที่ควรจนแสดงออกให้เห็นได้ จึงไม่กลาที่จะทำนอกกรอบที่บ้าน
จนวันนึงที่เราต้องมาทำในสิ่งที่เราไม่ชอบเข้าจริงเราจะรู้ทันทีว่า เราน่าจะทำตามใจตัวเอง ถ้าไม่ทำให้ใครเดือดร้อน


นอกเร่ืองไปบ้างหรือเปล่าไม่รู้ แต่คิดว่าบางอย่างอาจจะเป็นข้อคิดให้ใครซักคนนึงได้บ้างนะครับ

เอ๊ะ ชอบแอบมองปะนี่ เห็นชอบมองผ่านรู ง่า ๆ
(ล้อเล่นนะครับ )

เริ่มจาก รักในศิลปะ สร้างสรรค์งานบนเฟรมเครื่องมือคือสี และพู่กัน ปัจจุบันเครื่องมือคือกล้อง และยิ่งรักการถ่ายภาพ เพราะมันบันทึก ความรัก ความสุข ฯลฯ ไว้มากมาย

ในช่วงที่เรียนจบมาไม่ได้วาดภาพสักเท่าไร จึงคิดว่าการถ่ายภาพก็สร้างงานได้ และที่สำคัญ แรงบันดาลใจมาจากการการได้ดูรีวิว d80 ของคุณ 2how และมีบทความอ่านแล้วสนุก ภาพสวยๆ ในแกลลอรี่เว็บ 2 how มากมาย เหมือนพบทางสว่าง

อ่ออออออออออออ Pixel รู้จัก ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว เเต่รู้จักในส่วนรวม



ทำไมถึงมาถ่ายรูปรึ ?
เหตุผลต้นๆ คือ ชอบถ่ายรูปคนอื่นมากกว่าถูกถ่าย
ชอบบรรยากาศในการถ่ายรูป สนุกด้วยมั้ง มีเพื่อนเพิ่มขึ้น มีอะไรเยอะเเยะเพิ่มเติมเข้ามาใน ชีวิต


เริ่มต้นถ่ายภาพเเรกๆ ก็หลงทางอยู่นะ ไม่ค่อยเข้าใจว่าถ่ายรูปเพื่ออะไร
เดี๋ยวนี้ก็ยังหลง เเต่ไม่ได้หลงทาง เเต่เริ่มสนุก + มีความสุขกับการถ่ายรูป


เคยสังเกตุตัวเองมั้ย
ว่าบางครั้งเวลาที่เราพรีวิวดูรูปที่เราถ่าย เราจะมีรอยยิ้มเกิดขึ้นรึป่าว
เวลาที่ใครเห็นรูปที่เราถ่าย เค้าหัวเราะรึว่าร้องไห้


ส่วนตัวผมมีความสุขในสิ่งที่ทำเสมอ


ฮิ้ววววววววววววววววววววววววว



ปล.ขอบคุณเวบ 2หาว ที่รวมให้คนเเบบเดียวกันมาเจอกัน

ทำไมถึงถ่ายรูป..โดยส่วนตัวเป็นคนชอบการเดินทางมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว และตัวเองก็เคยได้ไปในที่ที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไป เพราะฉะนั้น ก็เลยรู้สึกว่า อยากเก็บภาพสวย ๆ ในสถานที่ ๆ เราได้ไป มาฝากให้เพื่อน ๆ และครอบครัวของเราดู แต่ไม่ได้อยากถ่ายรุปตัวเองมาด้วยหรอกนะ เพราะเป็นคนหน้าตาไม่สวย ก็เลยอายที่จะเป็นแบบให้คนอื่นถ่าย เพราะฉะนั้น ในปัจจุบัน เมื่อมีความพร้อมในหลาย ๆ ด้าน เช่น มีงานทำ มีโอกาสได้เดินทางไปในที่ต่าง ๆ ทั้งเรื่องงานและเรื่องเที่ยว หรือไม่ว่าจะเป็นงานบุญ งานกุศล งานแต่ง งานบวช ฯลฯ เราจึงขออาสาเป็น ยายกล้อง ให้กับเพื่อน ๆ และคนในครอบครัว นาน ๆ สักครั้งเราถึงจะรวมกลุ่มอยู่ในนั้น (ถ่ายภาพหมู) เมื่อมีคนถามว่า ทำไมไม่ถ่ายรูปตัวเองบ้างล่ะ อย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าได้มาเที่ยวในทริปนี้ด้วย เราจะบอกกับทุกคนว่า "ถ้าเธอดูรูปแล้วรู้สึกดี รู้สึกประทับใจ และคิดถึงหรือจำได้ว่าไปที่ไหนกับใครมาบ้าง แม้จะไม่มีเราอยู่ในนั้น ก็ขอให้รู้ไว้ว่า เพราะเราเป็นคนถ่าย จึงไม่มีเราอยู่ในรูปไง" แค่นี้ เราก็มีความสุขแล้วหละ (เยอะไปไม๊เนี่ย)

สุดท้าย ฝีมือเราก็ยังไม่ดีหรอกนะคะ แม้อายุจะมากแต่ฝีมือและประสบการณ์ยังไม่มากเท่าอายุค่ะ ยังต้องการให้เพื่อน ๆ ช่วยวิจารณ์ด้วยค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ

บอกตามตรงว่าไม่รู้ครับ

รู้แต่อยากถ่าย ชอบกล้องมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็ไม่ได้มุ่งมั่นอะไร
มาได้ซื้อกล้องของตัวเองตัวแรกตอนทำงานสัก 2 ปี เอาเงินโบนัสไปซื้อ เป็น Nikon Fm10
แล้วก็ถ่ายมาเรื่อยๆ (เรื่อยๆแบบนานๆที หรือไปเที่ยวก็ถ่ายที) จนมาถึงยุคดิจิตอล ฝีมือก็เรื่อยๆเปื่อยๆเหมือนเดิม

ตั้งแต่เข้ามาเล่นที่ 2how ใจก็อยากถ่ายให้ได้แบบน้าอ๊าด แบบพี่หาว และพี่ๆอีกหลายๆคนในนี้

สู้กันต่อไป ทาเคชิ

พูดยากนะ มันก็เปลี่ยนไปเรื่อยตามวัยครับ
แต่ก่อนก็อยากถ่ายรูปให้สวย ๆ
อยากเดินทางบันทึกภาพไปเรื่อย ๆ
แต่พอมีลูกมีครอบครัว กลับขอบบันทึกภาพครอบครัวเก็บไว้

เพราะการถ่ายรูปมันเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง

"หลังจากสิ้นเสียงชัตเตอร์ ทุกอย่างที่อยู๋ในภาพจะกลายเป็นอดีตในทันที"

ภาพถ่ายทำให้ผมได้เจอคนคนนึงที่เดินเคียงข้างผมเสมอมา...........

ถ่ายภาพทำให้ผมมีความทรงจำดีๆ มากมาย เจอเพื่อนๆ มากมาย......

ชอบการถ่ายภาพก็เพราะคนๆนึงเป็นเหมือนแรงบันดาลใจเลยหล่ะ...ตั้งใจถอยกล้องตัวใหม่ก็เพื่อต้องการเก็บความทรงจำดีๆ ของเราเอาไว้ เวลาเอารูปที่เคยถ่ายไว้ขึ้นมาดู ก็มักจะนึกถึงเรื่องราวกับเหตุการณ์ของวันนั้นได้เสมอๆ เป็นความประทับใจ

ไม่ว่าเป็นกล้องชนิดใด................... ต่างให้รูปที่เราถ่าย




มีความสุข ...................................และสนุกกับการถ่ายรูป




เป็นคำตอบแรก ...............................และ คำตอบสุดท้ายครับ

เห็นกล้อง Rolieflex ของคุณตาตั้งแต่เด็กชอบเอามาถือเล่นทำเป็นถ่ายรูปและไม่ค่อยชอบถูกถ่ายรูปเพราะแอ๊กท่าไม่เป็น
โตมาก็ชอบวาดรูปชอบมองอะไร crop เป็นเฟรมสีเหลี่ยมเพราะเหมือนวาดรูปในกระดาษวาดเขียน
เรียน art ก็ต้องถ่ายรูปเลยหันมาจัดองค์ประกอบใน viewfinder แทนการวาดรูปบ้างก็สนุกดี
จบมาเพื่อนหลายคนเริ่มทำงานเป็นตากล้องหนังสือท่องเที่ยว ตกปลา ตั้งสตูดิโอเอง และนิตยสารรถยนต์ก็ตามไปช่วยเขาถ่ายรูป
อาชีพที่ทำก็เกี่ยวข้องกับการถ่ายรูป....มันจะไม่รักการถ่ายรูปได้ไงตั้งแต่เล็กจนโตเกี่ยวข้องกับการถ่ายรูปมาตลอด
ปัจจุบันกลับมาบ้าถ่ายรูปอีกครั้งก็เพราะลูกสาว 2 คน และ 2how นี่แหละครับ

ตอนเด็กๆที่บ้านมีกล้องคอมแพ็คตัวนึง
ชอบมากเวลาที่พ่อกับแม่ซื้อฟลิมมาถ่ายกันในโอกาศต่างๆ
แต่ไม่ชอบเวลาที่แม่บอกว่าอย่าถ่ายเยอะเปลืองฟลิม อ้าว........ ความสุขของเด็กน้อยคนนั้นก็หายไป


ความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ได้ถ่ายอะไรได้ดังใจเพราะเหตุผลที่ว่า
1. เปลืองฟลิมบ้างหล่ะ ( สมัยก่อนค่าล้างอัดต่างจังหวัดราคาก็ใช่เล่นนะครับสำหรับครอบครัวข้าราชการ)
2. กลัวกล้องพัง ( เพราะความที่เป็นเด็ก เลยรู้อย่างเดียวว่ากดตรงไหนให้ได้ภาพ)
3. ต่อมาพ่อเอากล้องของคุณปู๋มาถ่ายเล่นเป็น canonet 35mm f 2.8 แต่พ่อห้ามเล่นกลัวพังเพราะอายุมันนั้นมากกว่าผมอีก

สัญญากับตัวเองว่าจะซื้อกล้องด้วยตัวเองให้ได้
และสัญญาว่าจะไม่กลัวเปลืองฟลิม( ภายหลังทำได้ครับแต่เปลืองค่าล้างมาก )

ต่อมาได้มาทำงานเป็นช่างภาพสตูได้รับความรู้จากพี่ๆมากมาย ทำให้หลงรักเข้าไปใหญ่

เคยมีคนถามว่า แฟนกับกล้องเลือกอะไร ตอนนี้บอกได้เลยครับว่ากล้องครับ

แหมๆๆคนที่จะมาเป็นแฟนเราต้องเข้าใจเราดิเนอะ

ว่ามั้ย

"หลังจากสิ้นเสียงชัตเตอร์ ทุกอย่างที่อยู๋ในภาพจะกลายเป็นอดีตในทันที"

ชอบวลีนี้จังครับพี่หาว

ส่วนผมนั้น ไม่ได้มีความรู้สึกอยากได้กล้องมาตั้งแต่แรกอ่ะครับ แบบว่า
เห็นคนนั้นคนนี้ถ่ายรูป ก็... อืมม งั้นๆ ไม่ได้มีความรู้สึกอยากมีบ้าง อยากทำบ้าง น่าสนใจ อะไรทำนองนั้นเลยครับ...

จุดเปลื่ยนเกิดขึ้นจาก พ่อซื้อกล้องมาตัวนึงครับ แล้วผมได้ไปลองจับๆ เล่นๆ รู้สึกสนุก ชอบ... เลยขโมยพ่อมาถ่ายรูปจนทุกวันนี้ เกือบ 1 ปีแล้วครับ ^^

สามารถบอกได้ว่ารักการถ่ายรูป... ณ ขณะที่พิมพ์อยู่นี้ ยังอยากออกไปถ่ายรูปเลยครับ

สมัยเรียนหนังสือก็พอได้เรียนวิชาภาพถ่ายเบื้องต้นบ้างครับ
ยุคนั้นเป็นฟิล์มล้วนๆ แต่ก็ไม่ถึงกับใจรัก อาจเป็นเพราะเหตุผลหลายๆ อย่าง
เช่น ความไม่พร้อมเรื่องทุนทรัพย์

พอทำงานก็ทำแบบบ้าคลั่ง ในสายงานที่มีแต่คำว่างานเร่ง งานด่วน
(ไม่ด่วน ทำไมมันไม่ทำ) ชีวิตอยู่แต่หน้าคอม นานๆ เข้าก็กลายเป็นความเครียดสะสม

แล้วจุดเปลี่ยนก็มาถึง เมื่อรุ่นน้องที่รู้จักกันชวนให้มาถ่ายภาพ โดยชวนมาเล่น flickr
แค่เข้าไปดูภาพของคนทั่วโลก ก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้น มีชีวิตชีวา มีแรงขับให้ทำบางอย่าง
อาจเป็นเพราะผมจำเจอยู่กับงานและสภาพแวดล้อมเดิมๆ มานานด้วย

ชีวิตผมเริ่มเปลี่ยน หาเวลาไปถ่ายภาพมากขึ้น ทุกคนรอบข้างก็ดีใจที่เห็นผมละวางจากงานบ้าง

อะไรทำให้เรารักการถ่ายภาพ ..............มันทำให้ผมและคนรอบข้างมีความสุขครับ
น่าจะตรงที่สุดแล้ว

จุดเริ่มต้นของผมอาจจะเหมือนใครหลาย ๆคนรึอาจจะไม่เหมือนใครหลาย ๆคน เริ่มจากสาขาที่เรียนมีวิชาถ่ายพฃภาพเบื้องต้น(เหมือนข้างบนเลย ) จากกล้อง FM2 ของโรงเรียนบอกได้ว่าติดใจ จนเดียวนี้ฟิมล์น้อยลง เป็นดิจิตอลซะเกือบหมดแต่ผมก่อยังชอบฟิมล์อยู่นะ ยิ่งได้เห็นเพือน ๆถ่ายรูปสวย ๆ ได้พูดคุยกับคนที่ชอบเหมือน ๆกันแล้วยิ่งมีความสุขถึงจะได้ถ่ายบ้างไม่ได้ถ่ายบ้าง เป็นเหมือนพี่หาวครับชอบที่จะถ่ายภาพครอบครัวมากเลยเดียวนี้ไม่ค่อยออกไป เต็ดเตร่ถ่ายภาพไกล ๆ ถ้าได้ไปก่อยกกองกันไปหมดเลย

อู้ย..... โพสนี้ยอมรับเลยว่าไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่ เพราะเครียดครับ บอกตรง ๆ ครับ ว่าจนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองรักการถ่ายรูปหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้เกลียดการถ่ายรูป หากแต่จะขี้เกียจบ้างเป็นบางเวลามากกว่า

ถ้าถามว่าเริ่มต้นยังไง...เมื่อ 6-7 ปีที่แ้ล้ว ไฟแรงอยากจะมีความรู้เรื่องอื่น ๆ มากขึ้นก็ไม่รู้จะทำอะไรดี พอดีรอบข้างมีคนถ่ายรูปเยอะก็เลยไปลองนั่งกดดู ปรากฎว่า งง เป็นไก่ตาแตก ระบบ SLR รุ่นโบราณทำเอามึนเหมือนกัน ตอนนั้นก็เกิดคิดขึ้นมาว่าอยากจะถ่ายให้เป็น ไม่้จำเป็นจะต้องถ่ายเก่งและสวย แต่แค่อยากรู้เหมือนที่คนอื่น ๆ เค้ารู้ (ขี้อิจฉา) ก็เลยเก็บเงินซื้อกล้องมาตัวนึง จังหวะเหมาะไปเรียนต่อต่างประเทศก็หิ้วไปด้วย แต่ก็ไม่ค่อยได้ถ่ายเพราะปัจจัยหลายอย่าง เช่น ค่าล้างฟิล์มที่ต่างประเทศแพงมาก ค่าฟิล์มแพงมาก อากาศแบบฝนตกตลอดทั้งปี ไม่มีโอกาสได้ออกไปถ่ายแบบจริง ๆจัง ก็เลยเก็บไว้ ไปซื้อดิจิตอลขนาดกลางมาใช้แทนเป็นการเีเรียนรูไปในตัว

อย่างที่พี่หาวบอกครับว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปขึ้นอยู่กัยวัยและปัจจัยอื่น ๆ ด้วยครับ บางช่วงเวลาก็ไม่ได้ถ่ายเลยด้วยปัจจัยอีกหลายๆ อย่างเช่นกัน อย่างเมื่อ 2-3 ปีที่ผ่านมาก็ถึงขั้นขายกล้องแล้วก็เลิกถ่ายรูปไปจนหมดสิ้นต้องไปทำอย่างอื่นแทน ตอนนี้ก็คิดอยากจะกลับมาถ่ายอีก ไม่แ่น่นอน อย่างผมนี่คงเรียกได้ว่างานอดิเรกจริง ๆ

บางคนบอกว่า คนบางคนคาบช้อยเงินช้อนทองมาเกิด



แต่เรามีเป็นหลักฐานชัดเจนว่า คาบฝากล้องของพ่อมาตั้งแต่เด็กเบบี๋
พ่อเราเวลาซื้ออะไรมักซื้อเป็นโหลโดยเชื่อว่าเหมาโหลถูกกว่า ดังนั้นเมื่อฝากล้องพ่อหายเพราะเราคาบไปตกใต้ถุน

พ่อเลยสั่งซื้อมาใหม่หนึ่งโหล ให้เราคาบเล่น จะได้ไม่ต้องเอาฝากล้องพ่อไปทำหายอีก

ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงชอบถ่ายรูป อาจเป็นเพราะไม่ชอบถูกถ่ายรูปมากกว่า เลยบอกว่าจะเป็นคนถ่ายให้เสมอตั้งแต่เด็กๆ พ่อกับแม่ก็ยอม พอตั้งทุกอย่างให้ถ่ายได้ เราก็กดอย่างเดียว ผลที่ได้คือหัวขาดบ้าง ไหวๆสั่นๆบ้าง



เร่ิมโตมาหน่อย สักสิบขวบ แม่ให้กล้องมา เพราะแม่คงไม่อยากให้กล้องแม่พัง เราก็ถ่ายมาเรื่อยๆ
เผลอแผล็บๆฟิล์มก็หมดอีก หมดแล้วหมดอีก แต่รูปก็มืดบ้าง สว่างเกิน แม่ก็ไม่ว่าอะไร
ทำให้เรารู้สึกว่าทำอะไรก็ได้ แม่ก็ไม่ว่ารูปไม่สวย ทุกอย่างสวยตามที่แม่มอง เร่ิมรู้สึกดี บางทีทั้งม้วนถ่ายแต่เท้าตัวเอง แม่บอกว่า มีคอนเซปต์

โตมาอีกก็แอบถ่ายสาวๆที่โรงเรียน ก็ยังคงความมืดมนอยู่เพราะเชื่อว่าถ้าจะจับให้วัตถุอยู่นิ่งได้ต้องใช้สัก 1/500 , 1/1000 เอาเข้าไป สาวหน้าสวย กลายเป็ยสาวหน้ามืดทุกราย

รู้ตัวตั้งแต่มัธยมปลายว่ายังไงก็คงทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่า ทำในสิ่งที่ถนัดคือ ถ่ายรูป

รู้ตัวว่าต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้แน่นอน แต่รู้ว่าเรียนจบมาจะทำอะไรดี

รู้ตัวว่าจะทำอะไรแน่ๆ หลังจากไปฝึกงาน

เรียนจบ ได้ทำงานดั่งใจรอมานาน


มีความสุข


ถ้าถามว่าอะไรทำให้เรารักการถ่ายภาพ : เราไม่ได้รักหรอก แต่เรามีความสุขเท่านั้นเอง

...".แต่ก็สุขใจที่ได้กดชัตเตอร์ "...


...คิดๆ กับตัวเอง (สมัยเรียน) ถ้าทำงาน เก็บเงินได้ จะซื้อ แน่ ....กว่าจะได้

...สำหรับผม อยากออกไปข้างนอก ไปพบเจอผู้คน สถานที่ต่างๆ ได้เดินทาง ฯลฯ ครับ.

..และเพียงอยากถ่ายรูป เท่านั้นครับ...ความรู้เรื่องกล้องไม่ค่อยไม่มีเลย บางปุ่ม บางฟังก์ชั่น ไม่รู้เลยว่าใช้ทำอะไร... ยิ่งกล้องฟิล์มนี่ผมไม่รู้เรื่องเลย...




...เป็นกระทู้ ที่

แต่ละคนประสบการณ์ดีๆ กับการถ่ายภาพทั้งนั้นเลย พอได้อ่านแล้วรู้สึกดีและเห็นได้ชัดเจนอย่างนึงว่า เมื่อเราได้ถ่ายภาพ โลกแห่งความสุขก็เข้ามาทันที ชอบคำของพี่หาวค่ะ

"หลังจากสิ้นเสียงชัตเตอร์ ทุกอย่างที่อยู๋ในภาพจะกลายเป็นอดีตในทันที"

ปล.ถึง คุณ etaBO

ชอบเขียนหนังสือเหรอ ส่งมาให้อ่านกันบ้างนะคะ ชอบเขียนเหมือนกัน แล้วก็ชอบอ่านงานเขียนคนอื่นด้วย

การถ่ายภาพของผมมันเริ่มจาก อีโก้มั่ง คือมันไม่เคยถ่ายรูป พอดีที่บริษัทส่งมาอบรมที่กทม. ก็เลยมีโอกาสได้ดูรูปสวยสวย ของช่างภาพรุ่นพี่ท่านหนึ่งผ่านเว็บไซด์ไดอารี่แห่งหนึ่ง ก็เลยรู้สึกอยากถ่ายภาพเพราะคิดว่าพี่เค้าถ่ายรูปสวยสวยได้เราก็น่าจะทำได้ ก็ติดต่อไปหาท่านผู้นั้นเพื่อขอร่วมออกทริปถ่ายรูปด้วย หลังจากทริปนั้นจนวันนี้ ผมก็ได้ลาออกจากงาน(ที่บริษัทอุตส่าห์ส่งมาอบรมนั้นแหละ) แล้วหันมาจับกล้องถ่ายรูปเรื่อยมา จนปัจจุบันการถ่ายรูปกลายเป็นงานหลักที่ใช้ยังชีพ ผมว่าการถ่ายภาพมันมีเสน่ห์อย่างประหลาดนะคับแม้แต่คนที่ไม่เคยได้ลิ้มลองกับมนเสน่ห์ของมันอย่างผมพอมีโอกาสได้ลองสัมผัสยังหลงอย่างหัวปักหัวปำทีเดียว

Lomo

มีคอนเซ็ปท์

เจ๋ง

การถ่ายภาพ ทำให้เราสามารถสื่อสาร กับคนที่ดูรูปของเราได้อีกแบบนึงนะครับ
เมื่อภาพที่เราถ่ายทอดออกไป..และมันสะท้อนความรุ้สึกบางอย่าง กลับมาให้เรา
ไม่ว่า จะดีหรือไม่ดี อย่างไร ก็ได้สร้างแรงบันดาลใจ ขึ้นมาได้เสมอๆ...

แม้...ยังคิดอยู่เสมอว่า รูปเราก็ธรรมดาๆ
มันคงเหมือนกับ ทำกับข้าวกินเองอยู่ทุกๆวัน...

แต่..ตรงกันข้าม สิ่งที่สะท้อนกลับมาหาตัวเอง
มันทำให้เรา ย้อนกลับมามองดู สิ่งที่ตัวเองทำ...ว๊าวจริงหรือนี่

มันเป็นแรงบันดาลใจอย่างดี ที่เราได้เห็นร้อยยิ้มจากคนที่ เฝ้ามองงานของเรา
มันเป็นแรงกระตุ้นอย่างดี ที่บางที เราได้รับคำติติง จากคนที่มองดูเราอีกเช่นกัน

ทำให้รู้สึกว่า ไม่ว่าอะไรจะอยู่ในมือเรา
เราก็ สามารถ สื่อสารกับทุกๆคนได้เช่นกัน
และ มิตรภาพ

saiias
ผมเขียนลง multiply เยอะอยู่เหมือนกันครับ
ที่ยังไม่ได้ลงก็มีอีกมาก อิอิ
คุณ saiias ส่งมาให้อ่านบ้างนะครับ
piggie_@hotmail
จะ add มาคุยด้วย หรือส่งเมล์มาก็ได้ครับ

ถ่ายรูปแล้วมีความสุขค่ะ (วงเล็บว่าถ่ายรูปตามใจเรานะ )

ผมชอบช่วงเวลาที่เรามองเข้าไปใน View Finder
สงบดีอ้ะครับ ลองดูจิ

ผมยังจำได้ดี (กรุณานึกภาพเป็นสีซีเปีย)
ในวัยเด็กกลัวแม้กระทั่งการเปิดปิดฝาด้านหลังกล้องว่ากล้องมันจะเป็นไรไหมว้า ฟิล์มที่ใส่จะเสียไหมว้า คิดแล้วก็สงสารตัวเองจริง

ตอนเริ่มต้นอยากแข่งกับเพื่อน อยากลองดี อยากประกวด
อยากได้อุปกรณ์ อยากได้เลนส์เทพ ฯลฯ ความต้องการสิ่งต่างๆ เยอะครับ
โดยไม่ดูกำลังและความสามารถตัวเองมาหยุดคิด สงบ และตั้งใจฝึกฝน เริ่มต้นกับฟิล์มใหม่อีกครั้ง ก็ตอนมองผ่าน View Finder นั่นแหละว่า สุดท้ายแล้วมันก็อยู่ที่ตัวเรา เปิดมุมมอง เปิดใจหรือยัง
ก็เหมือน View Finder ไม่เปิด ก็มองไม่เห็นภาพนั่นแหละครับ
งงไหม ผมเองยังงงเลย

เกิดความอยากเมื่อ 11 ปีที่แล้วครับ

ลูกชายเกิดมา อยากเก็บรูปไว้เยอะๆแต่โดนห้ามเพราะกล้อง digital สมัยก่อน

ถ่ายในร่ม flash เด้งขึ้นมาก็ถ่ายไม่ได้ เพราะแสง flash จะทำอันตรายกับตาเด็ก

เลยมีรูปน้อย....

....ผ่านมา 11 ปี เลยขอแม่ของลูกซื้อ DSLR ถ่ายให้หายอยากเลยครับ

ตอนนี้มีรูปลูกชายเป็นหมื่นรูป.....อิอิ

ผมว่าดูรูปเก่าๆดีกว่ามานั่งดู VIDEO อ่ะครับ

........ก็จะถ่ายรูปต่อไปเรื่อยๆครับ เพราะถ่ายรูปนี่แหละ จึงได้รู้จักพี่ๆใน 2how

ถึงแม้จะยังไม่เคยเจอตัวจริง.....ซักวันครับคงได้เจอ

หลายสิบปี ก่อน เคยเห็นภาพของคุณดวงดาว สุวรรณรังษี ถ่ายเส้นทางในป่าห้วยขาแข้ง เป้นทางที่ผมขับรถผ่านทุกวัน
พอเห็นภาพ ก็สงสัยว่า ทำไมมันสวยงามอย่างนี้ อยากถ่ายบ้างจัง แต่ก็ไม่กล้าลงทุน กลัวต้องต้มฟิล์มกิน
หลังจากนั้นก็เลิกความคิดที่จะถ่ายภาพ มา 3 ปี ที่แล้วซื้อกล้องคอมแพ็คพานา 5 ล้านพิกเซล ไว้ถ่ายรูปลูก
และบังเอิญอ่านในหนังสือของคุณ 2หาว เข้ามาเปิดเวบนี้ดู เห็นห้องภาพมีภาพสวย ๆ ทั้งนั้นเลย
มาดูทุกวัน จนเกิดแรงบันดาลใจ ก็ใช้กล้องคอมแพ้ค เกือบ 2 ปี เลยตัดสินใจซื้อ D80 และเลนส์และอุปกรณ์เพิ่มเติม
อ่านหนังสือ เทคนิค ต่าง ๆ มากมายในเวบนี้ ผ่านไปเกือบ 2 ปี ตอนนี้ก็ยังรักที่จะถ่ายภาพ แต่ถ่ายภาพน้อยลง
เลือก แสง บรรยากาศ องค์ประกอบ คิดมากขึ้นก่อนถ่ายภาพ ครับผม อยากเข้าร่วมกิจกรรมสังคมถ่ายภาพอย่าง 2หาว
แต่ติดที่ภาระครอบครัว เลยเป็นซามูไรพ่อลูกอ่อน เดินถ่ายภาพคนเดียวตามโอกาสอำนวย ถือคติ "ถ่ายภาพมีความสุข ครอบครัวต้องสุขด้วย"

กลับมาอ่านอีกที ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ ทรายก็เป็นเด็กใหม่ในนี้ แต่เห็นทุกคนมาร่วมกันให้ความรู้สึกดีๆ ยิ่งชอบที่นี่มากขึ้นเยอะเลย แล้วจะติดตามผลงานของทุกคนใน 2how ต่อไปนะคะ

ตอบยากเหมือนพี่หาวแหละครับ(ขอเลียนแบบคนดังหน่อยเนาะ)

ก่อนหน้านี้ค้นหามากๆเลยรูปสวยๆแสงดีๆ จริงๆทุกวันนี้ก็ยังหาอยู่นะ แต่ก็ไม่ได้เคร่งขาดว่าต้องเป๊ะๆ

ความสุขทุกในการถ่ายภาพทุกวันนี้ เลยอยู่ที่การได้ไปและได้ถ่ายภาพ มากกว่าการได้ภาพสวยๆ

อีกหน่อยอาจจะเปลี่ยนความคิดไปอีกก็เป็นได้

นี่แหละมั๊งครับที่ทำให้ผมรักการถ่ายภาพ

... อ้าว กระทู้มีพาดพิง พลาดไปได้ไง ...



... ส่วนตัวผมอาจจะเรียกได้ว่า มีแววจะรักการถ่ายภาพมาตั้งแต่ยังไม่ได้จับกล้องละครับ ...
... เพราะเป็นคนชอบวาดรูปมาก่อน และเคยวาดรูปวิวหลายครั้ง ...
... ทั้งวาดแบบเหมือนจริง (realistic) และวาดเป็นฉากในการ์ตูน ...
... ก็เลยมีความคิดที่อยากจะวาดรูปจริงที่เห็นตรงหน้าด้วยวิธี "ถ่ายรูป" มาตั้งแต่สมัยยังเรียนแล้วครับ ...
... แต่ค่ากล้องฟิล์มดี ๆ สักตัวและค่าล้างอัดรูป ...
... ที่จะถ่ายมาเพื่อทดลองก็คงจะเสียเงินไม่น้อยอยู่ ...
... ไม่สามารถทำให้นักศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่งเจียดเงินค่าขนมมาให้งานอดิเรกอันนี้ได้ ...
... จนกระทั่งกล้องดิจิตอลมาเริ่มบูม ทำให้การหัดถ่ายรูปดูจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ขึ้นมาอีกหน่อย ...
... กอปรกับเรียนจบมีงานทำพอดี ...
... กล้องดิจิตอลตัวแรกของผมก็เลยกำเนิดขึ้นมาพร้อม ๆ กับการศึกษาการถ่ายรูปอย่างจริงจัง จากตรงนั้น ...
... และก็ได้เว็บ 2how.com สมัยที่พี่หาวยังเอารูปแม่กิ๊กมาทำเว็บเล่าเรื่องท่องเที่ยวถ่ายรูปตามประสาวัยรุ่น ...
... เป็นที่ศึกษาหาความรู้มาตั้งแต่ตอนนั้น และก็ไม่ได้ไปไหนเลยจนตอนนี้ ...
... (น่าจะ 5-6 ปีได้แล้วเนอะ ^^') ...
...
... ส่วนเหตุผลที่หลงรักมันจริง ๆ จัง ๆ ก็คล้าย ๆ กับหลาย ๆ คนแหละครับ ...
... ผมรักที่จะเป็นผู้ถ่ายทอดความสวยงามของโลกใบนี้ในมุมมองของผม ...
... และต้องการบันทึกการเดินทางของชีวิต ด้วยกระดาษแผ่นเดียวที่จุล้านตัวอักษร ...
... นั่นก็คือรูปถ่ายที่เรากดชัตเตอร์ด้วยหัวใจไงครับ ...



... (^ นาน ๆ โผล่มาทีมันยังจะเน่าได้อีก ) ...

... ทันทีเลย! ...
... ตามมาจาก twitter ใช่มั้ยนะ ...

ความรักแบบนี้ยังคงวนอยู่รอบบตัวเราทุกคนเสมอครับ คุณ ทราย ^^

GOD BLESS you ครับ