...ผมเคยสงสัย? ว่าเหตุใดดอกไม้ที่แม่เคยเด็ดมาให้เราเล่นและดอมดมเมื่อครั้งยังเด็กทำไมถึงยังสวยงามและแสนหอมหวนอบอวนอยู่ในความทรงจำมิรู้วายแม้ในยามหลับไหล โดยเฉพาะในเวลาที่คิดถึงแม่
... หลายสิบปีผ่านไปภาพของดอกไม้สีหวานยังคงกระจ่างแจ้งชัดในหัวใจของผมเสมอ
...วันนี้เบื้องหน้าของผมคือต้นไม้ใหญ่ที่เคยอยู่ยั้งยังดอกสีหวานสะพรั่งละลานตาแต่บัดนี้กลับโรยลาเหลือเพียงกิ่งก้านยันอันแสนอัปลักษณ์
...ผมก้มลงมองดอกไม้ดอกสุดท้ายที่ปลิดปลิวสู่แผ่นน้ำเบื้องล่าง...มันกำลังจะตาย...และมันจะกำเนิดเกิดใหม่งอกงามเบ่งบาน...ในหัวใจ...ของเราอีกครั้ง
(และรูปใบนี้ถ่ายโดยกล้องที่แม่ของผมให้มาเป็นของขวัญ...แม่ครับจริงอย่างที่แม่บอกว่าดอกไม้งดงามเสมอ)
http://stockphotbyphoom.multiply.com

ขอโทษครับโพสรูปไม่ได้จริงๆ