จะว่าไปวันนี้ เกิดอารมณ์เซ็งๆ เลยลาป่วยดื้อๆซะงั้น





เปิดดูอัลบั้มรูปเก่าๆแล้วคิดถึงตอนเด็กแล้วอยากกลับไปเป็นเด็กอีกไม่ต้องวุ่นวาย กระเสือกกระสน



ดิ้นรน ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องไปทะเลาะกับใคร อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากเล่นก็เล่น เฮ้อ....



แล้วตอนนี้หล่ะอยากได้อะไรต้องหาเอาเอง อยาก กินอะไรต้องดูตังค์ก่อนว่าจะถึงสิ้นเดือนเปล่า



เพราะตอนนี้ก็จะกินแกลบอยู่แล้ว เออ...มันน่าจะมีคนคิดทำ แกลบกึ่งสำเร็จรูปบ้างเนอะ เอาแบบว่า



ใส่น้ำร้อนรอเพียง 3 นาทีก็กินได้แล้ว(เพื่อเพิ่มคุณค่าทางโภชนาควรเด็ดผักบุ้งข้างทางใส่ด้วย)



บ่นมามากแล้ว เลยลองเอาภาพเด็กๆ เก่าเก็บ มาลองทำขาวดำดูครับ



ว่าแล้วไม่พูดพร่ำทำเพลงหล่ะคับ ดูกันเอาเองไม่ต้องเกรงใจกันดอก เลยครับ

เด็กคนนี้ยิ้มสู้กล้อง อนาคตไปไกล(ถ้ามีค่ารถ)

ดูมันทำเหนียมอาย ราวกับชายไม่เคย

สองสาว ไทย-เดนมาร์ก ก่อนเข้าวงการ (ตอนหลังโปรดิวเซอร์ฟังแล้วทะแม่งๆเลยเปลี่ยนเป็น โฟร์-มด)

ที่ของการบ่นครั้งนี้ กับคำว่า อยากกินอะไรก็กิน



ก็ดูแม่คุณกินดิ ไม่เรียกเราซักคำ แถมเหลือบมองกลัวเราจะแย่งอีก

หนูน้อยทำหน้าฉงนสนเท่ห์ (ไอ้นี่มันทำไรของมันหว่า)



เบื้องหลังการถ่ายทำ อันที่จริงผมจะถ่ายรูปพี่สาวของหนูน้อยครับ ส้วยสวย

จบแค่นี้ครับ ลาหล่ะครับ







ขอบคุณ 2how



ขอบคุณทุกท่านที่มาฟังผมบ่นและพร่ำเพร้อไปต่างๆนานาจนจบถ้วนกระบวนความ



ขอบคุณวันลาป่วย



โชคดีมีชัย ขอให้ไปดี ทุกวินาทีเป็นปริศนา



คู่ใหม่ของเธอมีหน้ามีตา 14 กุมภา แสนทรมา



แฮ่ๆ.. โทษทีเพลงมันพาไปครับ